Michael Haneke'nin yönettiği 2012 yapımı Amour, yaşlanma, hastalık ve sevginin sınırları üzerine derinlemesine düşündüren bir başyapıttır. Film, Paris'te yaşayan emekli müzik öğretmenleri Georges ve Anne'nin hikayesini anlatır. Uzun yıllardır birbirlerine bağlı olan bu kültürlü çiftin hayatı, Anne'nin geçirdiği bir felçle tamamen değişir. Sağ tarafı felç olan Anne, yavaş yavaş bağımsızlığını kaybeder ve Georges, eşinin bakımını üstlenmek zorunda kalır.

Jean-Louis Trintignant ve Emmanuelle Riva'nın performansları filmin kalbini oluşturur. Trintignant, sabırlı ve sevgi dolu Georges'u canlandırırken, Riva'nın Anne rolündeki fiziksel ve duygusal çöküşü betimleyişi son derece gerçekçi ve yürek burkucudur. İkili arasındaki kimya, uzun bir evliliğin tüm inceliklerini yansıtır. Isabelle Huppert ise çiftin uzaktaki kızı Eva'yı oynayarak, ailevi sorumluluklar ve mesafe temalarına katkıda bulunur.

Haneke'nin yönetmenliği, tipik soğuk ve mesafeli üslubuyla bu kez özel bir duygusal yoğunluk taşır. Kamera, çiftin apartman dairesine adeta hapsolmuş gibi davranır, onların mahremiyetini ve yalnızlığını vurgular. Diyaloglar minimal, ancak her bakış ve sessiz an yüklüdür. Film, yaşlılık ve ölüm gibi toplumun genellikle görmezden geldiği konulara cesaretle yaklaşır, izleyiciyi rahatsız eder ve düşündürür.

Amour, sadece bir hastalık hikayesi değil, sevginin en zorlu koşullarda bile nasıl bir bağlılık ve fedakarlık gerektirdiğini gösteren bir portredir. En İyi Yabancı Film dalında Oscar ve Cannes'da Altın Palmiye ödülü alan bu film, insan deneyiminin evrensel bir yönüne dokunuyor. İzleyicilere, hayatın sonbaharında bile var olan güzellik, acı ve insanlık üzerine unutulmaz bir deneyim sunar.