Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Başpiskopos ve Bir Başkan) dokuz genç erkek ve kızı bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve psikolojik işkenceyi anlatır. Film, bir korku hikayesinden çok, iktidarın, itaatin, tüketim toplumunun ve faşizmin mekanizmalarını soğukkanlı ve acımasız bir şekilde teşrih masasına yatıran bir çalışmadır.

Pasolini'nin yönetmenliği, izleyiciyi rahatsız edici gerçeklikle yüzleştirmek için kasıtlı olarak mesafeli ve teatral bir anlatım benimser. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuz bürokratik tavrı üzerine kuruludur; karakterlerden ziyade, temsil ettikleri güç dinamiklerinin birer parçası haline gelirler. Görsel dil, resimsel kompozisyonlarla dikkat çeker, ancak bu güzellik, betimlenen vahşetle keskin bir tezat oluşturarak izleyiciyi daha da sarsar.

'Salò'yu izlemek kolay bir deneyim değildir. Film, şok etme amacı gütmez; daha ziyade, seyirciyi otorite, şiddet ve insan doğası üzerine derin bir sorgulamaya davet eder. Pasolini, faşizmi sadece tarihsel bir olgu olarak değil, insan ruhunun potansiyel bir yönelimi olarak inceler. Bu nedenle, film sadece geçmişe değil, günümüzün toplumsal ve politik yapılarına da ayna tutmaya devam etmektedir. Sinemanın sınırlarını zorlayan, rahatsız edici ancak son derece önemli bu başyapıtı Türkçe altyazılı olarak izlemek, çağdaş sanat ve politika üzerine düşünen herkes için zorunlu bir deneyimdir. Film, Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanmış ve onun sanatsal mirasının en güçlü ifadelerinden biri olarak kabul edilir.